Z powodów, których nikt nie umiał nam wyjaśnić, do połowy października nie ma bezpośrednich lotów między Kathmandu a Luklą. Stąd, aby dolecieć do Lukli, musieliśmy udać się na oddalone o 130 km od Kathmandu lotnisko w Ramechhap. Okazało się to prawdziwą 6-godzinną wyprawą, bo infrastruktura drogowa Nepalu jest w fatalnym stanie. Zaraz za Kathmandu droga zmienia się w jednopasmowy przekładaniec asfaltu i żwiru. W dolinach rzek pytanie brzmi nie, czy po intensywnym deszczu osunięcie ziemi zniszczy drogę, tylko ile razy w ciągu roku się to stanie. W wielu miejscach obowiązuje ruch wahadłowy w systemie 20 minut pojazdy w jedną stronę, 20 minut w drugą i w końcu 20 minut dla koparki, która stara się doprowadzić drogę do choć trochę lepszego stanu.
Co ciekawe beznadziejna infrastruktura sprzyja samochodom elektrycznym. Jeśli w ciągu dnia i tak nie da się przejechać więcej niż 250 km, to nikt nie ma problemów ze zbyt małym zasięgiem elektryków i wśród samochodów osobowych są całkiem popularne (oczywiście królują marki chińskie).

Osobna historia do lotnisko w Lukli. Jako że Hillary nie był w stanie kupić kawałka prostej ziemi w Lukli (była zbyt cenna dla miejscowych, żeby marnować ją na jakieśtam lotnisko), to pas startowy jest pochyły. Ląduje się pod górkę, a startuje z górki. Asfalt wylali dopiero w 2000 r. Nam akurat trafiła się dobra pogoda i start i lądowanie przebiegły bez jakichkolwiek emocji, ale podobno kiedy wieje, robi się ciekawiej. Piloci latają ekonomicznie i grzbiety górskie mijają na tyle nisko, że radiowysokościomierz się niepokoi i z kabiny pilota co chwila dobiega radosne "terrain! terrain! pull up! pull up!" (uświadomienie tego innym pasażerom samolotu - bezcenne).