Schronisko Gnifetti ma pewnee zalety. Jest wysoko położone, ale dostępne (jak się uprzeć, to można o 4 rano wyjechać z Wiednia i tego samego dnia wieczorem być już w Gnifettim). Daje dobrze jeść (jeśli nie jesteś wegetarianinem, to są dokładki!). Ma ciepły prysznic. Ma też wady. Jest absolutnie przeludnione. Stopień upakowania łóżek w pokojach woła o pomstę do nieba. W jadalni wszyscy mieszczą się ledwo, ledwo. Nie ma pokoju na sprzęt, więc rano wszyscy szpeją się, gdzie popadnie. Ponieważ większość gości to zdobywcy łatwych czterotysięczników Monte Rosy z przewodnikami, to nikt nie zadaje sobie trudu pytaniami o to, skąd przyszedłeś, dokąd idziesz, ani jakie były warunki na trasie. No i Gnifetti i Mantova (100 metrów w pionie niżej) to razem ponad 300 osób, które co rano rozciągają się na lodowcu w kilkukilometrową (300 osób * 5 m / osobę = 1500 m) kolejkę turystów.